De groei voorbij

Het is de ijskoude winter van 1944/1945. Nederland is bedekt door een dik pak sneeuw. De Tweede Wereldoorlog is nog in volle gang. In het westen van Nederland heerst grote honger. In een dorpje in de buurt van Zwolle woont de veertienjarige Michiel, die niet kan wachten tot hij iets kan betekenen in het verzet. Dit tot ergernis van zijn vader, die als burgemeester vooral bezig is om escalaties in het dorp te voorkomen. Als zijn buurjongen Dirk, die meedoet aan een overval op het munitiedepot, aan Michiel vraagt of hij een brief aan iemand wil bezorgen als het mis mocht gaan, voelt hij zich eindelijk serieus genomen. Maar de overval blijkt verraden, Dirk wordt opgepakt en degene bij wie hij de brief moet bezorgen, is doodgeschoten door de Duitsers.

Michiel moet uitgaan van zijn eigen kracht. Hij leert al snel dat goed en kwaad dicht bij elkaar liggen. Dat oorlog misschien spannend lijkt maar vooral ook gruwelijk is. Met zijn eenzaamheid groeit ook zijn onafhankelijkheid. Michiel moet als een volwassen man zijn eigen beslissingen nemen. Die laatste oorlogsmaanden zal hij zijn hele leven met zich meedragen…

Oorlogswinter / Filmeditie
Jan Terlouw

He van Puffelen, wat denk je ervan…

waren de woorden die ik uitsprak op het moment dat het leven van ons gezin compleet veranderde. Mijn man, vriend en de vader van onze 3 kinderen werd op dat moment getroffen door een fors herseninfarct.

“Ik kan er een boek over schrijven wat hier allemaal gebeurt!” heb ik vaak in de lange ziekenhuisgangen uitgeroepen. Dat heb ik dan maar ook gedaan, ik ben achter de computer gaan zitten en heb het er allemaal ‘uitgeknald’.

Het is een heftig boek geworden, maar hoe kan het ook anders? Waar wij mee te maken kregen was en is gewoon heftig.

Ze kon er wel een boek over schrijven. Over het gezinsleven nadat haar man hersenletsel opliep en over de bejegening in de zorg. Marjan Essing uit Rosmalen dééd het ook. Resultaat: een menselijk boek dat leest als een thriller.[Reformatorisch Dagblad]

Tip voor wie rond de feestdagen nog een aangrijpend boek zoekt: 'Hé Van Puffelen, wat denk je ervan…' Het opvallend goed geschreven verhaal is van Marjan Essing uit Rosmalen, een even astrante als gevoelige vrouw die de hemel op 6 augustus 2003 omlaag ziet komen. [Brabants Dagblad]

Ik heb je boek een paar dagen nadat het uitkwam besteld en in één ruk uitgelezen. Ik heb wel af en toe een traantje gelaten hoor.. Mijn schoonmoeder wilde het ook graag lezen dus die heeft het nu te leen. Ik hoop dat de mensen die zich jullie verhaal moeten aantrekken dit ook doen!!

Ik heb dit boek gekregen van mijn zus, in korte tijd uitgelezen, het bleef me raken. Daarom ook is zeer de moeite waard, voor alle zorgverleners, in welk veld dan ook. Ik denk meteen aan het boek; ëen eindje meelopen", i.p.v. het allemaal zo goed weten. Het is een leerzaam boek, wat vele ogen kan openen. Ondanks alles ook een positief boek, waarbij de liefde waardevol blijft boven alles!!!!!

HÉ van Puffelen, wat denk je ervan..
Essing, M.

Marjan en Theodoor zijn erg gelukkig met elkaar en hun drie opgroeiende pubers. Na 22 jaar bekronen zij hun liefde met een huwelijk op hun favoriete eiland Vlieland, temidden van familie en vrienden. Maar kort daarna gaat het mis. Een herseninfarct velt Theodoor en het leven van het gezin staat op zijn kop. In het boek Hé van Puffelen, wat denk je ervan... maakt Marjan ons deelgenoot van de liefde, pijn, verdriet en onmacht waarmee hun gezin te maken krijgt.

De impact is zo groot en complex dat de hulpverlening niet in staat is om deze te overzien. Het gezin komt in aanraking met zorgverleners die meer bezig zijn met hun eigen ambities en de regeltjes na te leven, dan met het welzijn van de patiënt en zijn omgeving. Marjan strijdt voor haar gezin en de waardigheid van haar man en komt een aantal keer in aanvaring met een medisch behandelteam van haar man. De mondige houding van Marjan wordt haar niet in dank afgenomen en de verhoudingen komen op scherp te staan.

In dit boek doet Marjan op treffende wijze verslag van de moeizame weg die haar gezin heeft moeten afleggen om na jaren weer een evenwicht te vinden. Dat dit uiteindelijk gelukt is, is vooral toe te schrijven aan haar eigen inspanningen en niet dankzij de hulpverlening.

Aangrijpend, humoristisch en onthutsend!

bestellink

site